Lady,
Lady kwam bij mij via Stichting Collie en Co in Nood. Ze was een Schotse herder teefje van ongeveer 12 jaar oud. Ik ben destijds voor haar ogen gevallen, ze was mijn eerste bewuste gekozen oudje. Na onze kennismaking ben ik haar gaan halen en zijn we samen naar huis gegaan. Ik zie haar nog zitten in de auto en heel verwonderd naar buiten kijken. Je zag haar denken waar gaan we nu toch naar toe? Thuis aangekomen heb ik haar kennis laten maken met mijn roedel die toen nog klein was, dat ging onderling heel goed.
Lady was een kwetsbare hond, ze liep heel langzaam, ze had veel last van artrose, en ze had veel geleden in haar leven. Ze liep ook heel voorzichtig alsof ze op kussentjes liep. Als ze niet meer kon lopen dan droeg ik haar. In het begin was ze beetje apathisch en ik heb haar bachflowers en healings gegeven. Ze werd weer alert, ze was een wijze hond. Als mijn ondeugende 2 jonge collie meisjes het weer op de heupen hadden en samen op avontuur gingen, dan wist Lady me te vertellen welke kant ik op moest lopen., en ja; daar stonden de twee collie dames hijgend voor mij met hun tong bijna op de grond, zich van geen kwaad bewust.
Ik werkte toen nog in een verpleeghuis tijdens de nacht, ik mocht Lady meenemen naar mijn werk. De bewoners vonden het prachtig, en Lady genoot ook van alle aandacht en liefde die ze daar kreeg , want die had ze te kort gekregen in haar leven. Als er een bewoner van het verpleeghuis gevallen was, dan bleef Lady bij die bewoner liggen waken. Heel ontroerend.
Lady kon ook helemaal in je kruipen, dat was heel vertederend. Op het laatst ging het niet meer met haar, haar darmen konden het werk niet meer aan, en haar hart sloeg op hol. Ze was op, ik zag het aan haar ogen, de glans ging er vanaf en ze wilde gaan. Ik heb haar laten gaan met respect voor haar keuze, ze is nu vrij van haar fysiek pijn.
Maar Lady ik vergeet je niet, ik zie je nog steeds lopen voor mijn geestenoog